Geen bal aan

Gepubliceerd op 24 november 2019 om 21:30

Misschien heb je het gezien vorige week, de show waarin 7 BN'ers uit de kleren gingen om 'mannenkanker' aan het licht te brengen. Bij vrouwen is het algemeen bekend dat het belangrijk is je borsten zelf te onderzoeken, te voelen of er niet iets zit wat er niet hoort. Maar dat mannen dat ook kunnen doen (en neehee, ik bedoel niet bij je vrouw) is minder bekend. Er wordt zo'n 700 keer per jaar zaadbalkanker gediagnosticeerd, en meestal bij mannen tussen de 15 en 35 jaar. Jonge mannen dus. Zo ook bij mij broer, Gerjan (toen 38 jaar).

Hij was er al eens mee bij de huisarts geweest, een pijnlijke, gezwollen bal. Niet een onderwerp waar je graag mee te koop loopt, wel iets waar je als man zijnde zuinig op bent. Een onschuldige ontsteking, en hij werd naar huis gestuurd met een antibioticakuur. Toen de kuur was afgelopen waren de klachten weg. Al was de vorm van zijn bal nog wat vreemd. De arts zei dat alles goed was, mooi: probleem opgelost.

Tot een paar maanden later. Ik zat op kantoor en de familieapp liet van zich horen. Mijn moeder was met Gerjan onderweg naar het ziekenhuis. Hij had op zijn werk ineens veel pijn gekregen en was naar de huisarts gegaan. Die stuurde hem linea recta door naar het ziekenhuis. Waar hij binnen een paar uur op de OK lag. Zijn linkerbal werd verwijderd. En het leek misse boel. Een paar dagen van onzekerheid volgden, het weefsel wat was weggehaald moest onderzocht worden. Gerjan mocht nog dezelfde dag naar huis, hij was blij dat 'het' weg was en hij van die akelige pijn verlost was. Maar hij zat wel met een operatiewond, een paar weken rust in het verschiet en onzekerheid. En, hoe slecht hij ook stil kan zitten, die onzekerheid was het ergste. Al was de opluchting groot.

Bij de uitslag bleek dus dat het zaadbalkanker was. Gelukkig een milde vorm (je hebt 4 stadia, van mild tot heftig, dit heeft te maken met of en hoeveel uitzaaiingen er zijn). Bij Gerjan was de kanker beperkt tot de bal, en die was weg, dus de kanker ook. Toch werd er onder de specialisten nog overlegd of er een nabehandeling plaats zou moeten vinden. Dit was uiteindelijk niet het geval. En hoewel de opluchting overheerste, het was per slot van rekening goed, bleef het voor mijn broer nog wel lastig. Waarom zouden ze voor de zekerheid niet nog een paar bestralingen doen? Of chemo? Natuurlijk zit je daar niet op de wachten, maar dat het nu zo gemakkelijk 'klaar' zou zijn is ook lastig te bevatten. Toch was het zo, wat viel er immers te bestralen? Alles was weg.

Inmiddels zijn we bijna een jaar verder. Een jaar waarin Gerjan om de 3 maanden naar Groningen moet voor nacontrole. Soms alleen een bloedonderzoek, de andere keer een scan. Ze houden hem nauwlettend in de gaten. En dat is goed. Heel goed. Hij is weer verder gegaan met leven zoals hij dat altijd deed, maar werd wel flink met zijn neus op de feiten gedrukt dat het zomaar anders kan lopen dan je denkt. Hij niet als enige trouwens, ook zijn vriendin, en wij als familie werden even wakker geschud. 's Morgens zit je nietsvermoedend op de fiets naar je werk en 's avonds kom je met een bal minder thuis na een operatie. Hij vindt het belangrijk dat er meer bekendheid komt over dit onderwerp; en dat mannen met klachten naar de huisarts gaan. Blijf er niet mee rondlopen, hoe genant je het ook vindt; hoe eerder je erbij bent hoe beter deze rotziekte te behandelen is.

Meer informatie? www.zaadbalkanker.nl


 »

Reactie plaatsen

Reacties

Joop reijnders
4 maanden geleden

Ik ben 71 jaar en ben ook geopereerd aan mijn laadbak en 4 maal chemo van 6 dagen.
Gaat volgende week voor de laatste chemo ben ook naar de dokter geweest en ook antibiotica gekregen maar dat hielp niet
Was in Spanje ben gelijk naar huis gekomen en verder behandeld in Rotterdam gelukkig klein opgezetten klieren.
Nu afwachten .
Verder veel sterkte aan andere mannen.

Janneke Van Zijl
4 maanden geleden

Heftig Joop, veel sterkte gewenst met de laatste chemo en op naar goede uitslagen.