Kinderen baren

Gepubliceerd op 22 april 2020 om 07:57

Kinderen baren. De hele wereld doet het. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Nou. Daar vind ik iets van. Zo normaal vind ik dat namelijk niet. Zo zijn er heel veel stellen die niet op de natuurlijke weg kinderen kunnen krijgen. Die allerlei hormonen moeten spuiten, eitjes moeten plaatsen en dan maar moeten hopen dat het raak is. Ook zijn er stellen waarbij dat 'raken' wel lukt, maar die keer op keer een miskraam krijgen. Of stellen die een hele zwangerschap 'uitzitten' en dan een doodgeboren kindje baren. Nee, zo normaal vind ik het niet.

Ik heb twee kinderen gebaard. Twee keer heb ik de zwangerschap vervloekt. Ik ben er gewoon niet goed in, hoe ondankbaar ik dat zelf ook vind klinken. Misselijk, maagzuur, zere liezen, ijzertekort, lage bloeddruk, die mega dikke in de weg zittende buik, een zere rug, harde buiken, voorweeën, bekkenpijn. Ik had eigenlijk niets te klagen, maar toch. Stralend en onbezorgd zwanger? Nee.

Twee dochters. Twee bevallingen. De ene volkomen onverwacht, weken te vroeg. Behoorlijk snel, toen we besteften dat ze er nú aan kwam was ze er al. De andere een soort van opgewekt, van een slome aanloop naar een snelle, spannende finale. Twee - bijna identieke - dochters. Je denkt alles al te weten. En ja, na de eerste luier, het eerste badje en de eerste fles is het alsof je nooit anders gedaan hebt. Maar toch, zo'n klein nieuw mensje. Die moet wennen aan de grote, koude wereld. Die niet meer lekker schommelend in een warm badje ronddobbert, maar ineens stil moet liggen. In een koud bedje. Met allerlei geluiden en rare geuren. Dat is even wennen. Waarom huilt ze nou? Spuugt ze niet te veel? Doe ik het wel goed? Toch weer een beetje onzekerheid.

Een lijf, met en buik waarin 4 weken geleden nog een volgroeid baby mensje zat. Een lijf dat er nu een beetje tussenin hangt (letterlijk). Met kleren aan is er niets aan de hand. Onder die kleren zit een klein hangbuikje. Met die rare hormonale streep nog over het midden. En dat ene streepje striae boven mijn navel. Twee dochters, bijna ongeschonden uit de strijd. En dan toch, in de laatste week nog zo'n stomme streep. Als blijvende herinnering. Een herinnering aan 17 maanden. Bijna anderhalf jaar waarin er twee kleine meisjes in mijn buik groeiden. Van bijna niets naar echte mensjes. Van een enorme buik naar bijna niets meer te zien. Van mega kraamverband en lekkende borsten als de baby huilt naar weer mijn eigen ondergoed. Alsof er nooit iets gebeurd is.

Kinderen baren, de hele wereld doet het. Alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Maar zo normaal vind ik dat niet


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.