Mijmerend in de nacht

Gepubliceerd op 31 maart 2020 om 10:37

Tien voor vier. Midden in de nacht. Ik heb net ruzie gemaakt met een kruik en zit op de bank met Myrah. Joggingbroek aan, bloemetjesbadjas. Het kleine meisje drinkt rustig uit haar fles, alsof ze nooit anders gedaan heeft. Dat mini mensje, met haar kleine vingertjes. Dat schattige mondje, lieve neusje. Een week geleden zat ze nog in mijn buik, en nu? Alsof ze er altijd al geweest is, alle clichés zijn wederom waar.

Het is stil. Heerlijk stil. Geen peuter die aandacht wil, alleen ik. Op de bank. Met dat kleine drinkende meisje op mijn schoot. Ineens voel ik me een wervende trien. In mijn bh zitten twee washandjes, die het lekken van mijn borsten een beetje in bedwang houden. En ik zit hier, met een fles kunstvoeding. Ik tel grof geld neer voor voeding die ik zelf in overvloed aanmaak, terwijl er moeders zijn die hun kind amper kunnen voeden omdat ze niets hebben.

Ik kijk om me heen, in ons huis. Onze mooie woonkamer. Twee auto's op de oprit, twee prachtige dochters. De laptop waarop ik vanavond nog even snel een opdracht tikte ligt op tafel. Verwend, ja, dat zijn we wel. Maar we werken er hard voor. Over 2 uurtjes staat Frank weer naast zijn bed voor een dagje klussen in Deventer. Het koken mag dan wel op een laag pitje staan, andere klussen zijn er genoeg. De laatste kraamdag slaat hij over voor een dagje op de hoogwerker met een kwast en een pot verf.

Achter alle ramen in de straat is het donker. Serene rust. Hoeveel mensen zouden er wakker zijn? Andere jonge ouders die hun baby voeden? Eindeloos rondjes lopen omdat de kleine niet wil slapen. Verloskundigen die uit hun bed worden gebeld om bevallingen te doen. Vrachtwagenchauffeurs die over de rustige snelwegen rijden, op weg naar de zoveelste supermarkt, om te zorgen dat wij onze boodschappen kunnen doen. Boeren die hun wekker zetten om de koeien te melken. Al die verpleegkundigen en artsen die zoveel extra diensten draaien. Die nu misschien wel thuis komen na een heftige dienst, vol ellende rondom COVID-19. Hun tas op tafel gooien en een borrel uit de koelkast pakken, om maar even niet te hoeven denken aan de weken, maanden die nog komen gaan.

Tien over vier. Midden in de nacht. Myrah's fles is leeg. Ze ligt op mijn schouder te slapen. Mondje half open, de laatste drup melk nog in haar mondhoek. Je moest eens weten meisje, wat er allemaal aan de hand is op deze grote mensenwereld. Ik doe het licht uit en loop naar boven, leg dat kleine mensje in haar wieg en kruip terug in bed. Genoeg gemijmerd voor nu, half 5. Welterusten wereld.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Irma
4 maanden geleden

Heerlijk verhaal Janneke. Zo herkenbaar.. die rust... rust.. rust...