#flesvoedingisookgewoongoed

Gepubliceerd op 3 januari 2020 om 22:09

Op social media word je doodgegooid met hashtags als #normalisebreastfeading. De 'moedermaffia' hamert er maar wat graag op dat dit het beste is wat je voor je kind kunt doen. Wat natuurlijk ook het geval is. Er is nu eenmaal bewezen dat de stoffen uit borstvoeding (en zeker uit de eerste 'lading' heel goed is voor je pasgeborene). Maar kan jij tussen alle volwassenen om je heen het verschil zien? Dat je in de supermarkt zo kan aanwijzen wie vroeger de borst heeft gehad, of is 'afgescheept' met een flesje?

Ik ga dat doen. Vol overtuiging ga ik onze tweede dochter afschepen met een fles. Met kunstmatige poedermelk. Zonder borstvoeding ee. kans te geven. Schandalig? Vind ik niet. Al zullen er genoeg zijn die dat wel vinden.

Bij Yinthe ging ik overstag. Hoewel ik altijd heb gezegd nooit aan borstvoeding te gaan beginnen. Het leek me gewoon niet mijn ding. Tot ik zwanger werd. De hormonen deden hun ding, mijn man was pro-borstvoeding en ik zag in mijn omgeving dat het vrij gemakkelijk kon gaan. Ik kocht boeken en ging naar een bijeenkomst. Op die bijeenkomst sloeg de twijfel toch weer toe, toen we aan de tepelkloven, borstontstekingen, kolfmachines en tepelhoedjes toe kwamen. Strontchagrijnig kwam ik thuis, leuk joh, borstvoeding.

Ik nam me een aantal dingen voor:
1 Als het niet gaat dan kap ik er mee
2 Ik word geen melkkoe (kolfapparaat)
3 Ik ga niet aan de tepelhoedjes

Onze dochter kwam 4,5 week te vroeg. Nog voor ik haar aan mijn borst had gehad zat ik aan het kolfapparaat (punt 2). Omdat ze zo klein was had ze een nog niet volledig ontwikkelt slikreflex. Met als gevolg dat aanhappen moeilijk ging en ze na 3 minuten drinken te moe was om door te zetten.
Zo zaten we een week in het ziekenhuis. Met een slecht happende baby (en daar kwam punt 3 om de hoek kijken) en bijvoeden door een slangetje. Met, je raad het al, door mij gekolfde melk. Ik kolfde me een ongeluk, had de vriezer zo ongeveer vol. Het aanleggen ging moeizaam. Ik herinner me nog dat er 's nachts, na een paar minuten klooien, een verpleger was die mijn borst pakte, Yinthe pakte en haar er zo 'plop' aan vast plakte. Ik krijg nog kippenvel als ik daaraan terugdenk. Vre-se-lijk.

Met een hoop gehannes dronk mevrouw na een week zelfstandig en mochten we naar huis. In het ziekenhuis moesten we haar voor en na elke voeding wegen om te bepalen of ze genoeg had gedronken. Toen we thuis waren hoefde dat ineens niet meer. Ik vond het maar niks, niet weten of ze genoeg dronk. Frank ging voor hij ons ophaalde even de kolf halen, mijn grote gehaatte melkmachine. Toen we thuis kwamen stonden bij borsten op knappen, moest Yinthe drinken en begon het gedonder pas echt. Omdat we een week in het ziekenhuis waren geweest kregen we maar anderhalve dag kraamzorg. De eerste nacht thuis was drama. Ik kreeg haar niet goed aan de borst, met als gevolgd dat ik op een gegeven moment huilend, met een huilende baby in bed zat. Op dat moment was ik echt klaar. Ik kap ermee. Punt 1 was bereikt.

De volgende dag kwam de verloskundige kijken hoe het ging en heb ik als een ware jankende hysterica 'opgebiecht' dat ik wilde stoppen met de borstvoeding. Ik voelde me zó schuldig. Naar Yinthe, naar Frank. Terwijl hij gewoon zag hoe moeilijk ik het had en er echt achter stond dat ik ermee stopte. We maakten een afbouwplan en al snel voelde ik opluchting. Yinthe dronk goed aan de fles. Ik kon zien hoeveel ze dronk en dat gaf zoveel zekerheid en rust. De dag dat de kolf terug ging naar de verloskundige beloofde ik mezelf 1 ding: die komt er niet meer in. Nooit meer.

Toen de verloskundige bij deze zwangerschap vroeg wat de plannen waren qua voeding was mijn antwoord dan ook zonder twijfel: FLES! En Frank vulde dat aan met 'onderstreep het even, voor als ze toch weet gaat twijfelen straks'. Die twijfel is er niet gekomen. Gaat er ook niet komen. Dan maar een paar uur kraamzorg minder. Ik weet echt wel dat een 'mislukking' niet betekent dat het de volgende keer weer mis gaat. Dat als deze baby wel voldragen geboren wordt alles vast heel anders loopt. En toch doe ik het niet.

Ik kan me zo weer inbeelden hoe ik me voelde, een onzekere, lekkende melkkoe. Die zich helemaal niet fijn voelde, die alles deed om zo te plannen dat ik niet hoefde te voeden in de buurt van iemand anders behalve Frank. En echt, ik ben niet preuts. Ik heb niets tegen voedende moeders in het openbaar. Sterker nog: ik vind het superstoer als moeders dat doen, zich nergens iets van aantrekken en heel relaxt hun kindje voeden waar ze ook zijn. Maar ik ben gewoon niet zo. Ik ben veel leuker als ik gewoon een flesje kan maken. En ook tijdens die voedingen bouw je een band op met je kind. Ik kan er nu al naar uit kijken, lekker op de bank. Even niks behalve de baby en de fles. En dat ze dan daarna zo heerlijk melkdronken bovenop me in slaap valt. Daar heb ik echt geen borstvoeding voor nodig.

Yinthe vroeg mij gisteren: "Mama, gaat de echte baby straks uit jouw borsies drinken?" Toen ik zei dat dat niet het geval was zag ik haar even denken. "Oh, oke. Ook goed." En zo is het. #flesvoedingisookgewoongoed


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.