Terug in de tijd; bevallingsverhaal

Gepubliceerd op 25 december 2019 om 22:14

Met een bevalling die dichtbij komt merk ik dat ik vaker terugdenk aan de bevalling van Yinthe. Ik ben best wat stukjes 'kwijt' en voor ik er straks echt niks meer van weet leek het me een goed plan om het toch maar op te schrijven.

10 oktober 2016, 10:30 uur
Ik heb een controle bij de verloskundige, ben vandaag 35 weken en 4 dagen zwanger. Een gewone check, ik voel me prima en verwacht dan ook niks raars. Tot de verloskundige denkt op te merken dat de baby en mijn buik wel heel hard gegroeid zijn. Dit zou kunnen duiden op zwangerschapsdiabetes. Ik maak me geen zorgen, de verloskunde meet met haar handen en volgens mij valt het allemaal reuze mee. Smiddags moet ik terugkomen voor een echo.

15:00 uur
Frank kan niet mee, en aangezien mijn moeder n koog geen echo heeft gezien is dit de uitgelezen kans. Ik neem haar mee een zoals verwacht is er niets aan de hand. De baby doet het goed, ligt mooi op schema. En ik voel me opperbest.

11 oktober, 1:00 uur
Naar bed. Frank moest vanavond biljarten en toen hij thuis kwam was ik nog wakker. Een uitzondering de laatste weken, maar ik voel me goed en we hebben nog een aflevering Dokter Tinus gekeken.

2:15 uur
Ik moet plassen en terwijl ik op de wc zit breken mijn vliezen. Ik loop naar boven om mijn telefoon te pakken en bel de verloskunde. Ze komt eraan, of ik even een lampje aan wil doen. Nadat ik haar heb gebeld maak ik Frank wakker. Ik trek een chillbroek en trui aan en loop naar beneden om wat lampen aan te doen. Frank stommelt in zijn boxershort achter me aan. Op mijn opmerking "zou je niet iets aantrekken?" reageert hij droog: "zo snel gaat dat niet toch?"

2:30 uur
De verloskundige is er en wil me even checken. Ik ga haar voor naar boven, trek mijn broek uit een ze weet blijkbaar al genoeg. Jas aan, koffer mee, we gaan nú naar het ziekenhuis. Ik stommel weer naar beneden een zeg nog tegen Frank dat bij de kat brokjes moet geven. Ook moet hij de maxi cosi meenemen, waarom de verloskunde antwoord dat dat echt niet nodig is aangezien we toch niet naar huis mogen. "Je bent aan de vroege kant, weet je nog?" O. Ja.

2:50 uur
Ik zit bij de verloskunde in de auto, ze wil me in de gaten houden. Frank rijdt achter ons aan. Op het moment dat we de parkeerplaats af rijden krijg ik een wee. Ik zucht hem weg. En de verloskunde begint te klokken. Aan het eind van de straat heb ik weer een wee. En halverwege de volgende staat weer een. Rugweeën, buikweeën. Alles tegelijk. De verloskunde stopt met timen en trapt het gaspedaal in. Ik druk mezelf in de stoel om de weeën op te vangen. De rit naar het ziekenhuis duurt ongeveer een kwartier. We parkeren bij de ambulance ingang en ik vind met mijn eigenwijze hoofd dat ik wel kan lopen. Dat valt vies tegen een voor ik het weet zit ik in een rolstoel een word door de gang naar de lift geduwd.

3:15 uur
We zijn in de verloskamer, en ik moet echt even plassen. Op de wc trek ik mijn trui uit, ik heb het inmiddels bloed heet. Ook mijn broek smijt ik van me af. Van schaamte is nu al geen sprake meer. Ik ga op het bed liggen een wordt aangesloten aan allemaal draadjes. De baby komt immers ruim 4 weken te vroeg, dus alles moet goed gecontroleerd worden. Ik puf en zucht alle weeën nog steeds redelijk makkelijk weg. Het ergste vind ik dat ik steeds kramp in mijn rechter kuit heb. De verpleegster weet ondertussen hoe het werkt en trekt aan mijn been zodra ik 'kramp!' zeg.

4:20 uur
Het 'kramp!' - wee - slokje ranja - 'kramp!' ritueel gaat een uur zo door en dan mag ik eindelijk gaan persen. De hartslag van de baby zakt af en toe wat weg dus krijg ik extra zuurstof. Franks taak in dit geheel. Als ik een perswee heb moet het masker af, en als de wee afzakt gaat het masker weer op. Dan haal ik een paar keer diep adem om zoveel mogelijk zuurstof naar de baby te krijgen. Komt er weer een wee, gaat het masker weer af en pers ik weer mee.
Onze eigenwijze dochter blijkt een sterrenkijker te zijn. Dit maakt het extra moeilijk. Elke keer als ik haar een stukje naar de uitgang heb geperst zakt ze weer een stukje terug. In combinatie met het dreigende zuurstoftekort en het feit dat ze te vroeg is begint de tijd toch wel te dringen.

5:20 uur
"Als ze nu niet komt gaan we haar halen. Kom op, geef alles wat je hebt." "Bij de volgende wee zet ik een knip." Ik hoor wat ze zeggen. En knik, met mijn ogen dicht. Kom maar op, die baby moet er uit. En zo geschiedde, na een knip werd om 5:29 uur onze dochter Yinthe geboren. Na een bevalling van ongeveer 3 uur. Ze werd ik bubbeltjesfolie gewikkeld en mocht even bij me liggen voor de kinderarts haar mee nam voor een check. Precies een maand te vroeg, 2900 gram en ik heb nooit geweten hoeveel cm. Yinthe en Frank gaan met de kinderarts mee. En de placenta moet er nog uit. Ook dit laat even op zich wachten. Na wat geduw en gedruk op mijn buik komt dit uitereindelijk ook nog net op tijd goed. Nu nog wat hechtigen en ik ben 'klaar'.

6:30 uur
Frank en ik zaten elkaar wat oenig aan te kijken. Ik lag gehecht en gedoucht in bed en Frank kwam net terug van de kinderafdeling. Yinthe deed het goed, hoefde niet in de couveuse en ik mocht zo naar haar toe. We dronken koffie en ik at een beschuitje met muisjes. Ondertussen vroegen we ons af of we onze familie al wakker konden bellen. Toen Frank ineens zei: "Het is 11 oktober, ze is ook echt precies een maand te vroeg." Bizar. Zo zit je Dokter Tinus te kijken, en zo heb je een dochter.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.