Kan ik dit wel?!

Gepubliceerd op 21 november 2019 om 20:58

Volgens mij heeft elke zwangere vrouw die momentjes. Dat maak ik mezelf in ieder geval wijs. Toen ik zwanger was van Yinthe vloog het me ook. wel eens aan. Kunnen we dit wel? Kunnen wij zorgen voor een klein mensje? Kunnen wij onze horeca banen combineren met het gezinsleven? Hoe weet ik nou of ik het goed doe?

Nou, een mensje groot brengen lukt tot nu toe op zich prima. Yinthe is inmiddels verdubbeld qua lengte, en is van krap 3 kilo naar ruim 16 kilo gegaan, dus dat zit wel snor. Ze praat (veel), telt, zingt, stampvoet, huilt (soms) en ontwikkelt zich. Tot dusver is de missie dus geslaagd. Qua horecabanen ging dat dus niet, maar ook dat is prima opgelost. Dus nog steeds geen probleem. Maar nu; hoe dan met twee?! Twee hongerige kinderen na een werkdag, een nieuwe baby die je weer helemaal opnieuw moet leren kennen. Een nieuw ritme om aan te wennen, en dat als je eenmaal gewend bent dat ritme dan weer helemaal omgegooid wordt. En dan is het nog maar afwachten of de (nu nog trotse) grote zus het straks allemaal nog steeds zo leuk vindt.

Ik moet er niet te veel over nadenken dat ik straks 5 avonden in de week in mijn eentje met twee meisjes aan tafel zit. Dat er twee kindjes gewassen en gestreken hun bedjes in moeten. Dat het leuk zo zijn als de kleine de grote niet wakker gaat huilen. Of andersom. Als ik dat doe denk ik echt af en toe 'waar beginnen we aaan?!' En dan heb ik nog de luxe dat ik 4 ochtenden om 8 uur naar mijn werk ga en Frank zich dan met twee meiden mag gaan redden. Maar die avonden, dat is wel iets waar ik tegenop kan zien.

En dan ga ik er voor het gemak maar vanuit dat alles daarvoor 'gewoon' goed gaat. Dat de baby gezond ter wereld komt, en ik de bevalling weer net zo 'makkelijk' doorkom als de vorige keer. Al ben ik stiekem echt wel bang dat deze stuiterbaby ook besluit om weken te vroeg te komen. Dat we weer in het ziekenhuis terechtkomen (en hoe moet dat dan met Yinthe, als Frank dan moet werken? Pa-niek). Dat we weer geen relaxte, knuffelige, kneuterige kraamweek gaan hebben. Dat we weer moeten prutsen met slangetjes en sondevoeding. Dat dus. Ik weet dat ik er niet van uit moet gaan, maar het zit nu eenmaal in mijn hoofd.

'Gelukkig' heb ik nog een week of 17 te gaan, als deze baby braaf wacht op week 40. Nog zeventien weken waarin ik van binnenuit bont en blauw word geschopt (hoe kan het dat ik Yinthe in deze week pas voor het eerst voelde?!). Ik ben nu al tonnetje rond, en ik begrijp oprecht niet hoe ik tijdens de zwangerschap van Yinthe 40 uur in de week heb lopen rondrennen in de horeca. Ik begrijp nu wel waarom ik toen elke avond harde buiken had, de laatste weken met een warme pittenzak op mijn buik naar huis reed. In de automaat auto van papa of Frank, want schakelen lukte niet meer, zo'n pijn deden mijn banden. Gekkenwerk. achteraf. Dat verschil merk ik nu wel. Achter mijn bureau op kantoor is het goed vol te houden, en dat vindt de baby ook want die schopt de hele dag als een gek.

Met de feestdagen in beeld en een vakantie naar Zweden voor de boeg komt mijn verlof ook al best een beetje dichtbij. Ook dat is een wereld van verschil, bij Yinthe keek ik er echt tegenop. Vier maanden thuis, wat moest ik in vredesnaam doen?! Nu kan ik me er wel op verheugen. Zeker op de dagen dat Yinthe gewoon naar de gastouder gaat en ik echt even alleen, of later, met de baby ben. Als ik daaraan denk is mijn "aaah ik kan dit niet!" gedachte snel weer weg. Raar kind, er zijn moeders die voor elf kinderen zorgen (Dat. Nooit.) Of waarvan de man vrachtwagenchauffeur is, of in het leger zit en weken van huis is. Wat zit ik dan te miepen over 5 avonden? Daarom. Appeltje eitje, doen we effe. Toch? 🙈


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.