Het dagboek van een wàfje

Gepubliceerd op 4 september 2019 om 21:51

Een week uit het leven van een wafje, door de ogen van het wafje, zonder zijn baasje.

Donderdag 7 juni
Dit is niet goed, dit is he-le-maal niet goed! Vrouwtje komt met allemaal tassen de trap af, ze was de afgelopen dagen ook al zo druk. Wassen, nog meer wassen, dingen opvouwen en opruimen, ik voelde de bui al een beetje hangen, maar tot nu toe zat ik in de ontkenningsfase. Ze zullen toch niet weer…? Maar het begint er verdacht veel op te lijken. Baasje heeft het rode wagentje al achteruit onder de overkapping geparkeerd. Alle deuren staan open en het arme ding wordt steeds voller gepakt. Ik hou er niet van, van deze ongein. En kruip maar snel weer in mijn mandje.

Vrijdag 8 juni
Dit is écht niet goed. Als zelfs het vrouwtje vroeg uit bed komt kan dat niets goed betekenen. Gelukkig mag ik nog wel met het baasje mee rennen en springen. Ik probeer maar een beetje extra lief te doen, misschien bedenken ze zich dan nog? Zielig kijken, hard kwispelen, af en toe een jankje. Toch mag het niet baten, na de koffie stappen ze in het rode wagentje en gaan er vandoor. Harteloos, dat is het. En ik dan? Die oude kat kan me niet zoveel schelen, maar ze weten toch hoe gevoelig ik ben? Laten ze me zomaar achter?
En dan ineens uit het niets, het zal ongeveer een uurtje later zijn, komt daar Janneke met de gele Ka aan. Ze scheurt, als altijd, de oprit op en zet de gele Ka onder de overkapping. Eindelijk, ik dacht al dat ze me hier aan mijn lot over hadden gelaten! Janneke komt binnen met een hele berg rotzooi, een grote plastic mand vol was, een laptop en weet ik wat allemaal nog meer. Het ziet ernaar uit dat ze blijft. Nou ja, vooruit dan maar, alles beter dan alleen. Maar ze komt hier niet voor de gezelligheid toch? UIT, dat is wat ik wil! Ze lijkt me te begrijpen en doet me aan de riem, tegenvaller nummer 1, van het baasje hoef ik nooit aan de riem. Tegenvaller nummer 2 volgt al snel als blijkt dat we het kleine rondje lopen en als klap op de vuurpijl gaat ze er daarna als een speer vandoor. Dit kon nog wel eens een lange week worden.

Hoe lang het geduurd heeft weet ik niet, maar eindelijk kwam daar toch de gele Ka weer aan. Opnieuw bepakt en bezakt stapt Janneke binnen en meteen mag ik wéér mee uit. Ik hoop dat ze al die donkere wolken niet ziet en ik nu wel echt mag rennen en springen, maar nee, zo dom is ze toch niet. Snel lopen we de korte ronde en zodra we onder de overkapping staan begint het me toch te hagelen, eigelijk ben ik wel blij dat we weer thuis zijn. Anders wordt mijn vacht zo nat en voelt mijn mandje zo klam aan, en die hagelstenen komen ook zo hard terecht op mijn gevoelige hondenkopje. Laten we eens even kijken of Janneke nog weet hoe het hier werkt, ze woont hier al een tijdje niet meer, dus ik hoop dat ze nog weet waar de koekjes liggen. Vanuit mijn mand kijk ik haar onschuldig aan en ja hoor, daar volgt het koekje. Mooi, daar zal het niet aan liggen.

Nadat ze eten heeft gekookt en opgegeten (uiteraard kreeg ik helemaal niks) krijgen die ouwe grijze rotkat en ik ook eindelijk iets om onze maag mee te vullen, het zal tijd worden. Toen gebeurde er iets dat ik totaal niet had verwacht, ik mocht alweer mee uit. De 3e keer in de tijd dat Janneke op me past, als dit zo door gaat wil ik dat ze blijft! Dan gaan vrouwtje en baasje maar lekker ergens anders wonen, die laten me toch zomaar in de steek als ze weg willen. Deze keer gingen we een andere kant op, door het parkje, waar ik ’s avonds vaak met het baasje loop, richting het winkelcentrum. Daar houd ik niet zo van, maar ook dat leek Janneke te begrijpen want we gingen de andere kant op. Richting een paar rare punthuizen, het leken wel piramides. En ze wilde daar nog naar binnen ook! Nu begrijp ik er helemaal niks meer van, gaat ze me dumpen? Denkt ze, laat ik dat beest eerst maar blij maken met een paar wandelingen om me vervolgens ergens achter te laten? Rustig afwachten maar, ik zit toch aan de riem en kan geen kant op. We komen bij een trap, zo’n enge, met van die losse treden. Hier ga ik dus echt niet op, als je er doorheen kan kijken kan je er ook doorheen vallen, daar begin ik niet aan. Janneke lijkt het wederom te begrijpen en tilt me op. Ik kruip dicht tegen haar aan en doe mijn ogen dicht, kan ik in ieder geval niet zien hoe eng het is. Gelukkig duurt het maar even. Na een paar stappen sta ik weer met mijn vier voetjes op de vaste grond. Mijn riem mag af en ineens sta ik in een huisje. Dat is raar, ik hoor mezelf lopen op de vloer, rikketikketik. Janneke komt hier volgens mij vaker. Ze pakt een tas, stopt er wat boeken in, een broek en sokken. Ondertussen loop ik maar eens een rondje en ga lekker op het vloerkleed liggen. Dat bevalt me wel, maar ja hoor, ik ben net gewend en het is weer tijd om te gaan. Janneke neemt me weer onder haar arm en we gaan samen die enge trap weer af. Ik ben blij als we weer buiten staan. Even lekker mezelf uitschudden, ze laat me hier in ieder geval niet achter, dat is mooi. Terug naar huis dan maar, wel via een hele lange route, 3 kwartier hebben we gelopen. Ik heb op het laatst maar gedaan of ik moe was, anders vond ik het een beetje sneu. Loopt ze een heel eind met die zware tas op van die gekke oranje schoenen omdat ze denkt dat ik dat graag wil. Thuis ben ik uitgeteld in mijn mandje in slaap gevallen. Tot ik een fluitje hoorde! Het zal toch niet zo zijn, is het baasje nu alweer thuis? Ik hoorde toch echt een fluitje, net zo’n soort toontje als het baasje wel eens fluit. Als dit waar is ben ik de allergelukkigste hond op aarde. Hoor eens, daar gaat het weer! Snel stap ik mijn mand uit, waar komt het vandaan? Van buiten? Uit de bijkeuken, of toch uit de gang? Ik speur en speur maar kan het baasje niet vinden. Uiteindelijk ga ik maar naast de deur zitten piepen. Het baasje komt nog wel weer, toch?

Als ik het fluitje weer hoor besef ik dat ik gelijk heb, het is het fluitje van de baas, maar het komt uit een klein wit kastje dat op de tafel ligt. Janneke ziet het en pakt het kastje. Waarna ik het fluitje nooit meer gehoord heb. Ik ben maar weer gaan slapen, tot er een pruttelend autootje de oprit op kwam, Frank! Die had ik lang niet meer gezien, gezellig! Vanaf het moment dat Frank zat ben ik aan zijn voeten gaan liggen, hij heeft ongeveer dezelfde schoenmaat als baasje, dus dan lijkt het alsof baasje gewoon thuis is. Niet dat ik Janneke en Frank niet lief vind hoor, maar ja, gewoontedier hè?

Zaterdag 9 juni
Vandaag heb ik heerlijk uitgeslapen, dat is dan wel weer een voordeel van het feit dat baasje er niet is. Die wil altijd zo vroeg met me lopen! Gisteravond was het trouwens ook wel laat, maar mijn acht uur slaap heb ik gelukkig wel kunnen pakken. En wat een geluk vanmorgen, ik mocht nog rennen en springen ook. Aan het eind van het tussenpaadje ben ik snel linksaf geslagen, richting Kotermeer. Op het moment dat ik dacht teruggetrokken te worden door de riem kwam Janneke zomaar achter me aan lopen. Lief hoor, en dat terwijl het zelfs een beetje miezerde. Als het zo door gaat deze week mogen baasje en vrouwtje wel vaker weg gaan.

De rest van de dag was rustig, Frank moest weer werken en Janneke ging ook weg. Toen ze terug kwam mocht ik weer uit en toen ging ze weer weg in een rare oranje jurk. Frank kwam terug van het werk en ging met me wandelen, opeens kwam er iemand aanfietsen en dat was Janneke. Samen hebben we even heel hard gerend, nou ja, ik dan, Janneke fietste. En toen was het alweer mand-tijd.

Zondag 10 juni
Vroeg wakker vandaag, voor half negen al werd ik wakker gemaakt door Janneke. Ze leek me zelf nog niet echt wakker, maar ach, als ik maar uit mag. Natuurlijk was het bij het tussenpaadje weer spannend, snel linksaf geslagen en wederom kwam ze achter me aan. Yes, weer rennen en springen! Maar bij het zwembad aangekomen moest ik ineens rechtsaf, van de Koter vandaan… dat is natuurlijk niet de bedoeling. Hoewel die andere route ook best leuk was, we gingen door het Zuiderbos. Langs een weiland met allemaal koeien. Zwart/witte en bruin/witte. Er stonden er twee naast elkaar langs het hek, heel nieuwsgierig naar me te kijken. Daar moest ik natuurlijk even op af, dus daar stonden we dan, oog in oog met een hek ertussen. Ik heb wel wat weg van die dieren, viel me op. We hebben dezelfde kleur, dezelfde vlekken. Alleen zijn zij wat groter en maken ze een raar geluid! Recht in mijn gezicht, een heel raar geloei. Ik ben er maar snel vandoor gegaan. Het was een drukte van belang daar in het Zuiderbos, een heleboel baasjes liepen daar met hun honden, er was een kat en zelfs een roofvogel. Toen we het bos weer uitkwamen was er zelfs nog een huis met lama’s in de tuin, heel raar.

Na de wandeling ben ik even lekker gaan slapen, Frank ging weer naar het werk en Janneke ging eten. Het lijkt wel alsof ik vaker uit ga dan anders, want na het eten gingen we alwéér! Door het parkje deze keer, langs het kanaal en weer naar de gekke piramide. Daar gingen we in de gele Ka, wat wel leuk was, want ik mocht op de voorstoel en het raam mocht open. Dus ik kon leuk met mijn neus naar buiten, terwijl we in de auto naar huis gingen. Ik kan er wel aan wennen hoor, eerst lopen en dan met de auto terug, krijg je tenminste niet zulke zere benen.

De rest van de dag verliep rustig, Janneke ging achter de laptop en ik ben lekker buiten gaat liggen. Heel af en toe scheen de zon, dat was wel fijn. En ik moest nog op de foto, die ging ze naar baasje sturen zei ze. Later kwam Gerjan ook nog, die moest soep proeven, de vreetzak. Na de Chinese tomatensoep waren ze zo in de mood dat ze ook nog maar even naar de schepchinees gingen, en wie mocht er niet mee…? Juist, ik. Gelukkig ging Gerjan me nog wel eventjes uitlaten voor ze weg gingen. Toen Frank uit het werk kwam gingen Janneke en Frank samen ook nog weer weg, en toen ze terugkwamen mocht ik nog een rondje met Frank lopen, wel jammer dat hij nooit koekjes meeneemt, dat doet baasje wel altijd. Daarna was het wederom mand-tijd.

Maandag 13 juni
Wat een dag, wat een dag. Ik ging in een hele grote zwarte auto, samen met Janneke, Frank en een mevrouw en de meneer die hier de badkamer heeft gemaakt naar het bos! Er was ook nog een ander hondje, die eerst een beetje stoer deed, maar daar schrik ik heus niet van. En leuk dan het was! We hebben lekker gerend en gesprongen, en een heel eind ook nog! En ik mocht de hele weg bij Janneke op schoot, zo leuk! Wat we de rest van de dag hebben gedaan doet er eigenlijk niet toe, dit was het allerleukste.

Dinsdag 14 juni Vanmorgen weer een heel eind gelopen, het trucje om meteen na het tussenpaadje linksaf te slaan lijkt te werken. Na het wandelen moest Frank weer weg, werken denk ik. Janneke ging naar de winkel en daarna koken, wat rook dat weer lekker zeg! Daarna gingen we alweer wandelen en toen ging ze weg. Best wel lang eigenlijk. Toen ze terug kwam was het al donker en vlak daarna kwam Frank gelukkig ook terug. Zaten ze samen lekker voor de tv en ben ik snel bij Janneke op schoot gesprongen. Ze zei wel dat het niet mocht, maar liet me wel liggen. Die ouwe kat zag het en werd jaloers, dus die is maar bij Frank op schoot gaan liggen. Het moet toch niet gekker worden. Ik ben lekker lang blijven liggen, toen ik eraf sprong moest ik uit en naar mijn mand. Weer een dag voorbij.

Woensdag 15 juni
De dag begon wederom met een wandeling. Een nieuwe route, langs het schelpenpaadje. Bij het water zat een moedereend met een heleboel baby’s, ik wou erheen rennen, maar Janneke hield me tegen. We zagen die gekke lama ook weer, wat een raar dier is dat. Er lag allemaal brood in het weiland waar hij woont, en hij eet het helemaal niet op. Dan is er toch iets niet goed met je? Ik moet altijd alles wat er te eten valt meteen opeten. Frank was de hele dag vrij, dus dat was wel gezellig. Na het eten hebben ze die grote houten bak opgezet, met die spijlen, dat doet vrouwtje ook altijd om te week. Meestal als dat ding in de kamer staat komt dat kleine mini mensje, maar vandaag niet. De bak staat er nog, dus zal hij morgen wel komen. Vanavond hebben we lekker met zijn 3en gewandeld, dat was erg leuk. En daarna gingen ze samen weg, Janneke droeg weer die rare oranje jurk en ik heb lekker haar oranje speeltje gestolen. Gelukkig mocht in hem houden.

Donderdag 14 juni
Ik wist niet wat me overkwam vanmorgen! Ik lag zelfs nog in mijn mand, en die gekke oude kat lag nog op de stoel van vrouwtje. We sliepen zelfs allebei nog toen Janneke de kamer binnenkwam. Dat is volgens mij nog nooit eerder voorgekomen, of misschien wel eens, maar dan wel heel lang geleden. Het komt er dus op neer dat ik een hele lange dag achter de rug heb. Vanmorgen al heel vroeg uitgeweest en geen lange ronde deze keer, dat kwam dus door dat mini mensje. Janny kwam hem brengen, heel erg vroeg. En vanaf dat moment ging bijna alle aandacht naar hem. Wat heeft zo’n mini mens dat ik niet heb? Nouja, dat weet ik natuurlijk wel, maar wat is er nou zo leuk aan? Hij mocht bij Janneke op schoot, hij mocht in de box, hij mocht een fles en gelukkig ging hij ook nog even weg. Ik denk slapen, want Janneke liep de hele tijd met zo’n rare witte telefoon op zak zodat ze hem kon horen. Een ding scheelt, hij heeft in ieder geval niet gehuild. Wel hoorde ik Janny “tot morgen” zeggen, ik hoop toch niet dat hij morgen weer komt?
Toen hij weg was hebben we wel een beetje langer gewandeld, het mag nog geen naam hebben, maar niet dat hele kleine stukje. Daarna ging Janneke opruimen, maar ze heeft die gekke houten bak laten staan, dus ik ben bang dat het kleine mensje nog weer terug komt… Uiteraard moest ze ook weer weg en kwam ze met zo’n grote tas terug, en ze heeft bloemen op tafel gezet. Dat doet vrouwtje ook altijd, zou die misschien snel terugkomen? Dat ze daarom op tafel staan?
Ik mis baasje en vrouwtje wel een beetje hoor. Niet dat Janneke en Frank niet lief zijn, ik bedoel ik ga elke dag uit, en nog best ver ook. Elke keer als ze de kast open doen krijg ik een koekje. Ik mag de vork aflikken als die oude kat zijn eten krijgt, ik mag vlaschaaltjes uitlikken. Dus op zich is het best goed te doen, maar toch. Het hóórt niet zo, en ik wil dat alles is zoals het hoort. Daar ben ik nou eenmaal hond voor.
Ik dwaal af. Samen met Janneke heb ik de auto gewassen, dat was wel leuk. Want ze ging stofzuigen, maar dan buiten. Toch ben ik altijd na 10 minuten wel klaar met dat buiten spelen, dat snappen mensen nooit. Die vinden dat een hond buiten hoort te spelen. Maar waarom staat mijn mand dan binnen? En mijn speelgoed en waterbak? Als ik dan zonodig buiten moet spelen doe ik dat wel graag met al mijn spulletjes om me heen. Na het auto wassen ging Janneke eten koken en kwam Gerjan eten. Dat was ook wel gezellig, ik vind Gerjan lief. Van hem mag ik tenminste wel likken. Waarom iedereen het hier flappen noemt is mij een raadsel, mijn moeder noemde het altijd gewoon likken. Ik mocht vanmorgen ook al niet aan de voeten van dat mini mens likken, dus ik was blij dat Gerjan even kwam. Zijn we ook nog met ons drieën om de Koter gelopen. ’s Avonds heeft Frank me uitgelaten, hij neemt nu ook eindelijk koekjes mee voor onderweg. Ik heb gewoon elke keer heel zielig naar zijn jaszak gekeken, net zo lang tot hij er gek van werd. Dus nu krijg ik lekker onder het wandelen ook koekjes.

Vrijdag 15 juni
Janneke was weer vroeg vandaag, ik moest snel uit en toen ging ze er vandoor. Gelukkig kwam Frank ook uit bed en was Janneke vlak daarna erweer terug. Ze bleef verder de hele dag thuis! De grote houten bak stond ook nog in de woonkamer, vlak naast mijn mandje, maar het mini mensje kwam niet meer terug. ’s Middags heeft Janneke de bak weer opgeruimd, dus daar zijn we weer even van verlost. Verder hebben we weinig gedaan, ook niet ver gelopen, maar dat vond ik ook niet zo erg voor een keer. Ik heb eigenlijk de hele dag maar een beetje aangelummeld en achter Janneke aan gelopen door het huis. Op een gegeven moment werd ze daar een beetje boos om, ik werkte op haar zenuwen zei ze. Na het avondeten ging ze weer weg en kwam pas heel laat terug. Gelukkig was Frank eerder terug om mij uit te laten. Hoewel hij daar eigenlijk geen tijd voor had, hij zat de hele tijd naar de platte doos aan de muur te kijken. Er was iets op met een heleboel meneren die achter een bal aan rennen.

Zaterdag 16 juni
Frank was de hele dag vrij! Dus dat was wel gezellig. Janneke had een opruimbui en heeft al heel veel spullen weggebracht. Ik denk naar de gekke piramide. Misschien komen baasje en vrouwtje nu wel snel terug…? Dus overdag was het een beetje rommelig, nadat ik mijn bak vol voer kreeg gingen ze samen weg en pas ’s nachts kwamen ze weer terug. Toen ging Janneke nog met me lopen. Wel fijn dat ik dan niet aan de riem hoef, dat moet ik overdag wel altijd. Het was een beetje een saaie dag vandaag.

Zondag 17 juni
Eindelijk mocht ik weer rennen en springen, nadat ik heerlijk uitgeslapen had. Omdat het vannacht natuurlijk laat was mocht ik vanmorgen lekker lang blijven liggen. Pas om half 10 kwam Janneke me wakker maken. Toen we terug waren van de Kotermeer ging Janneke verder met opruimen. Allemaal kleren in manden in de gele ka. We gingen met mijn favoriete apparaat, de stofzuiger en daarna ging ze ook nog de vloer dweilen. Dat vind ik nooit leuk omdat ik dan verplicht in mijn mand moet blijven liggen. Ik ben er wel eens stiekem uit gegaan, maar toen gleed ik uit en plakten mijn voetjes vast aan de natte vloer, bah! Zou het dan toch zo zijn dat baasje en vrouwtje nu snel terug komen? Het lijkt er wel op dat Janneke en Frank weg gaan en die laten me vast niet alleen toch? Eigenlijk zou ik heel boos tegen baasje moeten doen als ze terugzijn. Gewoon in mijn mand blijven liggen met mijn staart over mijn ogen en vooral niet flap… eeh, ik bedoel likken. Ja, dat ga ik doen!
Hilbert, Janny en het mini mensje kwamen ook nog even. Daarna mocht ik weer mee uit en toen, ineens, kwam daar het rode wagentje de oprit op. Eindelijk! Ik probeerde me niet te verroeren en doodstil te blijven liggen, het was zo moeilijk! Vooral toen Janneke heel enthousiast begon te doen: “Kijk eens Doekie, kijk eens wie er zijn? Papa en mama!” Toen kon ik het niet meer aan en ben piepend van blijdschap in de armen van baasje gesprongen.

Tja, gewoontedier hè?


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.