Dèjá vu

Gepubliceerd op 28 augustus 2019 om 21:19

In de auto op weg naar ons vakantieadres. Net als vorig jaar. Yinthe achterin, wij met voorin. Hetzelfde overnachtingshotel, deze keer met 3 grote bedden, ipv een tweepersoons en een campingbedje. In de bar weer aan de Tonic, zonder Gin.

Weer reden we door het prachtige Oostenrijk, maar dit keer op doorreis. Onderweg naar een lief huisje in Tsjechië, aan het Lipnomeer. 'Weer' voor de laatste keer met z'n 3en op vakantie? Net als vorig jaar.

Een paar kleine verschillen. Vorig jaar waren we, hoe naïef achteraf, zonder angst. De echo was goed voor we weggingen. Ik was op en top zwanger: duizelig, misselijk, moe. Niks aan de hand. Op een warme avond verzonnen we een meisjesnaam voor de baby. De jongensnaam wisten we al.

Dan dit jaar: moe, dik - check. Blij, dat ook. Maar vooral: onzeker en bang. Bang dat het weer mis zou gaan. Dat het toch niet de laatste vakantie met ons 3en is. Sterker nog: dat we na dit definitief voor altijd met zijn 3en op vakantie zouden gaan. Bang dat we bij thuiskomst weer slecht nieuws zouden krijgen. Ik wilde geen echo voor we weggingen, het mocht wel. Maar het was te veel deja vu voor mijn gevoel. Te veel hetzelfde als vorig jaar. Zolang ik 'het' niet gezien zou hebben was het minder echt. Onzin natuurlijk, je lijf en hoofd omarmen zo'n kindje meteen. Ook als het nog maar de afmeting van een blauwe bes heeft. Je leeft al helemaal met 2 kinderen in je hoofd.

Mijn lijf gaf zeker de tekenen van een zwangerschap aan. En ook nu hadden we het weer voorzichtig over babynamen. Dat er nieuwe verzonnen zouden worden stond wel vast, de 'oude' voelden niet meer goed. Toch kwam er altijd een 'als het goed gaat' vooraan. Yinthe speelde doktertje en vond steeds dat er een baby in mijn buik zat, waarop ik "nee hoor, mama is gewoon dik" bleef zeggen.
Weer een vakantie zonder biefstuk en wijn. Op de terugweg naar huis wetend dat de echo dichterbij kwam. Met zo'n ander gevoel dan vorig jaar.

Maar na 3 goede echo's (ik mocht gelukkig een paar keer extra komen) durven we toch voorzichtig te hopen dat het deze keer goed gaat. Al ben ik me er heel erg bewust van dat je daar nooit zeker van kan zijn. Dat de echte opluchting er pas is als dit nieuwe mini mensje in maart in onze armen ligt. Maar voor nu vertelt Yinthe aan iedereen dat er een 'kleine baby in mama's buik zit die zij straks een flesje mag geven'. Nog even geduld meisje, een maand of 6. 💗


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.