Spijt

Gepubliceerd op 21 juli 2019 om 23:04

Vaak hoor je dat mensen meer spijt hebben van dingen die ze niet hebben gedaan dan van de dingen die ze wel hebben gedaan. Dat zette me aan het denken. Heb ik ergens spijt van? Van iets dat ik wel of juist niet gedaan heb? Zou ik dingen anders doen als ik de tijd terug kon draaien? Ik neem je mee in mijn geschiedenis, en wat ik daar nu van vind.

Studie.
Ja, dat is wel een spijt puntje. Ik was geen studiebol. Had ik wel kunnen zijn, als ik me wat meer in de boeken had verdiept en wat minder in de rest van de leuke dingen om me heen. Nog steeds ben ik er van overtuigd dat als ik had geweten wat ik wilde worden het anders zou zijn gelopen. Of overtuigd, ik hoop het denk ik. Jaloersmakend vind ik het nog steeds, als iemand van jongs af aan al precies weet wat hij worden wil. Dat dan ook wordt en daar heel gelukkig mee is. Ik begon op HAVO/VWO niveau op de middelbare school. Wat ik voornamelijk deed op school was lol maken. Uiteindelijk haalde ik, met twee vingers in de neus, mijn vmbo-tl diploma. Ik had geen doel, wist niet welke opleiding ik wilde gaan doen. Na de middelbare school hopte ik van opleiding naar opleiding. Niks vond ik interessant genoeg om te blijven hangen. Zonde. Zowel van de tijd als van het geld. Uiteindelijk heb ik een aantal horeca opleidingen en een mbo+ opleiding management assist afgerond. Dus wel wat papiertjes op zak. Maar toch, dat had anders gekund.
Behalve dat studeren vind ik het ook wel erg jammer dat ik het studentenleven gemist heb. Al was dat, mezelf kennende, nooit goed gekomen. Gelukkig heb ik er wel wat van mee gekregen door vriendinnen die in Groningen en Deventer woonden, daar gingen we stappen tot in de vroege uurtjes om vervolgens de studentenhuizen onveilig te maken. Ge-wel-dig.

Vakanties.
Spijt van vakanties? Nee, niet echt. We gingen met de vriendengroep naar Terschelling, wat een feest. Een week lang zuipen en stappen, slapen in een vieze tent, bier, bier en nog meer bier. Honderden euro's braste ik erdoor en met mijn laatste euro kocht ik een bak koffie op de boot. Een vakantie om nooit te vergeten. Dat dat ook meteen de laatste 'vrijgezelle' vakantie was vind ik dan misschien wel jammer. Vriendinnen gingen naar Salou, en naar Turkije. Maar ik had al verkering en ging met (ondertussen) manlief op vakantie. En begrijp me niet verkeerd, ik heb echt 0% spijt van het feit dat ik verkering kreeg, ging samenwonen, trouwen en nu een gezin heb. Maar zo'n echte zon, zee, zuip vakantie met vriendinnen had me wel geniaal geleken.
Ik heb best wel wat van de wereld gezien. Voornamelijk stedentrips binnen Europa. Een paar resorts in Turkije en Tunesië. We gingen naar Frankrijk, Oostenrijk en Tsjechië. En de mooiste reis was mijn eerste vakantie samen met Frank, de Dominicaanse Republiek.
Waar ik wel echt spijt van heb is dat ik verder nooit verre reizen heb gemaakt. Australië stond al lang op mijn lijstje, maar het gebrek aan geld zorgde ervoor dat ik er nooit kwam. Het lijstje is ondertussen flink uitgegroeid, maar altijd zijn er andere prioriteiten. Ik hoop dat we ooit de reizen op prio 1 kunnen zetten en in ieder geval Zuid-Afrika, Thailand en het Noorderlicht kunnen gaan afstrepen. Dan komen de Nederlandse Antillen, Florida en Bali daarna wel een keer, haha.

Vrienden.
“Zo leer je je echte vrienden kennen” hoor je vaak. Is zeker waar. In de kleuterklas van de basisschool zat ik bij een paar meiden in de klas. Na een verhuizing raakte ik ze uit het oog en op de middelbare school 'vond ik ze terug'. Deze twee dames zijn tot op heden mijn beste (en eigenlijk ook enige echte) vriendinnen. Ik ken ze al ruim 25 jaar. We zien elkaar niet vaak, zeg maar gerust weinig. Zeker sinds Yinthe er is, te weinig. Maar het is goed. Als we elkaar zien is het als vanouds. De vriendengroep van Terschelling bestaat nog een soort van, als dan niet in een andere samenstelling. Maar op verjaardagen en bijzondere gelegenheden weten we elkaar altijd te vinden. Als er iets (ergs) gebeurt zijn we er voor elkaar en laten we dat aan elkaar weten. Volgens mij is dat het belangrijkste van vriendschap. Niet de frequentie van hoe vaak je elkaar ziet, maar het feit dat je weet dat ze er zijn. Ik heb er wel spijt van dat ik me vrij snel heb afgezonderd van het stappen en de feestjes. Maar ook dat had een reden. Eerst het werk in de horeca, waardoor je toch vaak in de weekenden 'de sjaak' bent. En later kwam Yinthe. Mijn prioriteiten liggen nu eenmaal niet meer bij zuipen, al zou ik dat graag wat vaker doen. Tel daarbij op dat ik 5 avonden in de week 'alleen' thuis ben en de vrijheid is ver te zoeken.

Ja, en deze kan natuurlijk niet missen: kind.
Natuurlijk heb ik geen spijt van Yinthe. Nooit. Al kan ik haar vaak achter het spreekwoordelijke behang plakken en is ons leven 180 graden gedraaid sinds zij er is. Ze is het mooiste en het beste dat ik ooit bereikt heb. Ik kan me er nog elke dag over verbazen dat ik haar op de wereld heb gezet, dat wij haar hebben gemaakt. Ze is het belangrijkste en alles zal voor haar wijken mocht dat nodig zijn. Maar ja, ik heb er wel wat voor ingeleverd. En daar heb ik soms best een beetje spijt van. Dat ik niet wat meer achtervang heb gecreëerd, wat vaker om oppas heb gevraagd, ergens de babyfoon om de deur heb gegooid om zelf de deur uit te gaan. Om wel die vriendinnen en vrienden op te zoeken. Om wel gewoon eens een biertje te gaan drinken in de kroeg. Ik heb altijd het idee dat ik alleen oppas kan en mag vragen als het nodig is. En niet om mezelf een lol te doen. Wat erin geresulteerd heeft dat ik 5 avonden in de week in mijn eentje op de bank zit. Geen kant op kunnend omdat er boven een kleine peuter ligt te slapen. En dat zijn lange avonden. Gelukkig heb ik die avonden wat op kunnen vullen mijn schrijfwerk, dat scheelt al een hoop. En ja, ik hoor alle single ouders denken: aansteller, luxe probleem, ik sta er altijd alleen voor. Touche.

Dus ja, dat. Heb ik echt spijt van dingen in mijn leven? Ja, ik had moeten sparen in plaats van altijd al mijn geld op te maken. Ik had beter mijn best moeten doen op school, ik had nooit moeten gaat roken (ben gestopt, niks meer aan de hand). Natuurlijk had ik vroeger niet de pestkop uit mogen hangen. Ja, ik ben schuldig. Ook al ben ik zelf ook regelmatig het doelwit geweest, wat het absoluut niet goed praat, ik weet het. En o was wat het zonde dat ik die mooie oude Vespa scooter kocht die veel te zwaar voor me was. Nee, ik had de leraren niet tot waanzin mogen drijven en ik had nooit mijn moeder uit mogen schelden. Maar verder? Verder ben ik best tevreden met hoe is allemaal is gelopen.

Dertig jaar ben ik nu. Ik ben een keer met een parachute uit een vliegtuig gesprongen, heb met haaien gezwommen, en heb gevaren in een luchtballon. Ik heb twaalf gangen gegeten in een sterrenrestaurant, dronk Cuba Libre op een catamaran in de Caraïbische zee, scheurde op een quad door de Tunesische dorpjes. Ik ben al dertien jaar samen met mijn lieve man. Moeder van een gezonde dochter, twee auto's op de oprit (over een maand dan, de oprit van ons eigen mooie bijna nieuwe huis). We hebben een kat die we al 6 jaar in leven weten te houden. Dat alles in combinatie met een leuke baan en een eigen bedrijfje. Dat had best gekker kunnen aflopen.

Ik, hoog in de lucht boven Teuge. Mijn 23e verjaardag vieren aan een parachute.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.