Dankbaar

Gepubliceerd op 6 juli 2019 om 13:49

De peuter slaapt. Een van de fijnste momenten van de dag. Ik geniet er extra van voor hoe lang het nog duurt. Manlief is aan het werk en het is stil in huis. Geen tv, geen radio. Alleen ik. Tijd om even op te ruimen, mijn website up te daten, een stukje te schrijven. Even een moment van rust voor Yinthe wakker wordt en het eeuwige gekwebbel weer begint. Gezellig hoor, zo'n kletsmajoor. Maar af en toe o zo vermoeiend. Ik denk dat ik de minuten dat ze stil is per dag op 1 hand kan tellen. Er zit gewoon geen stop op. Herkenbaar, zou mijn moeder zeggen. 'Zo was (ben) jij ook.' 'Goh,' zeggen collega's, 'van wie zou ze dat nou hebben?' Het arme kind heeft dus geen schuld, maar wat zijn die 2 uurtjes stilte fijn.

In stilte kijk ik om me heen, de kamer door. Verhuisdozen staan op me te wachten. Maar alles wat ik nu kan inpakken staat al lang klaar. En om de muren en vensterbanken al leeg te halen gaat me wat ver, 6 weken voor we de sleutel krijgen. De sleutel van ons nieuwe huis. Een huis waarvan ik zelf nog amper kan geloven dat het echt van ons is. Best nieuw, met een mooie keuken, een bad in de badkamer en openslaande deuren naar de tuin. Ik zie ons er al helemaal zitten. Speeltuintje voor de deur, heel veel kindjes in de buurt. Heerlijk! De nieuwe eettafel staat al klaar, de tv kast wacht bij mijn ouders in de schuur en de indeling zit al helemaal in mijn hoofd. Nog 44 nachtjes slapen, zegt mijn aftel-app. Over 50 dagen zeggen we ons oude huisje vaarwel. Bijna 5 jaar hebben we hier gewoond, 60 maanden. Heel wat herinneringen. We zijn hier getrouwd, kwamen hier thuis van mooie reizen. Yinthe kwam hier thuis uit het ziekenhuis, een week na haar geboorte. Ze deed hier haar eerste stapjes, zei hier haar eerste woordjes. We vierden verjaardagen, en er vielen ook tranen. Missen ga ik het huis niet, het uitzicht wel, maar dat is dan ook alles. Ik vind het nog steeds een bizar idee dat we 3 maanden geleden pas bedachten om maar eens een informatief hypotheekgesprek aan te vragen. En nu staat ons halve huis in dozen te wachten tot we gaan.

Eerst nog de vakantie, een week naar Tsjechië, het Lipnomeer. Anderhalve week samen weg, het wordt tijd. Frank en ik zijn de afgelopen 4 maanden amper samen vrij geweest. Een dag of 3 denk ik, maximaal. Gelukkig is dat van tijdelijke aard, na de vakantie hebben we weer onze wekelijkse vrije dag samen. Maar na een paar maanden om en om thuis vind ik het en heel fijn idee dat we straks even alle tijd voor elkaar hebben. De eerste tas met spullen staat al klaar, ik heb zowaar de paspoorten erin gestopt. Vorig jaar naar Oostenrijk waren we namelijk illegaal, aangezien ik vergeten was de paspoorten in te pakken. Één keer en nooit meer. Het overnachtingshotel is geboekt. Yinthe heeft een mooie roze zwemband met glitters uitgezocht en zelfs de waterschoentjes liggen klaar. Over 20 dagen zijn we onderweg. Met ons drieën, net als vorig jaar. Dat blijft een gek gevoel, dat we nu eigenlijk met z'n 4en zouden zijn. Maar het mag de pret niet drukken, en ik zie er zo ondertussen zeker de voordelen van in. (Zie: https://www.janneke-schrijft.nl/persoonlijke-blog/339997_de-twijfel-slaat-toe ).

Ik ben benieuwd hoe we er volgend jaar om deze tijd bij zitten. In ons nieuwe huis, dat is een ding wat zeker is. Nog steeds met ons drietjes? Toch met een baby? Of juist definitief niet met een baby? Zou ik het dan nog druk hebben met Janneke-Schrijft? Drukker misschien? Geen idee, ik wil het eigenlijk ook niet weten. Vorig jaar om deze tijd zat ik met totaal andere verwachtingen dan nu, had ik nooit durven dromen dat we over 6 weken in ons nieuwe paleis zouden wonen. En had ik nooit gedacht dat het alleen Frank, Yinthe en ik zou zijn. Het komt zoals het komt, het gaat zoals het gaat. Bij mij overheerst in ieder geval een gevoel van dankbaarheid. Dankbaar voor onze prachtige dochter, die af en toe onuitstaanbaar is. Dankbaar voor mijn lieve man, die zo hard werkt en nooit chagrijnig is, die er voor heeft gezorgd dat wij straks in dat mooie huis kunnen wonen. Dankbaar voor het feit dat ik me goed voel, lichamelijk weer 100% ben, en dat ik er nu pas achter kom dat dat best lang niet zo is geweest. Dankbaar voor de vakantie die eraan zit te komen. Waarin we enorm gaan genieten van elkaar, en van de rust. Van de stilte voor de (verhuis)storm en van alles wat nog gaat komen.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Gerda
een jaar geleden

He Janneke, wat een mooi stukje weer. Eigenlijk over gewone dingen maar toch ook bijzonder. Fijne vakantie en succes met de verhuizing.