De twijfel slaat toe

Gepubliceerd op 30 juni 2019 om 14:23

Mijn gedachten brengen me de laatste dagen vaak terug naar vorig jaar. Toen wisten we net dat ik zwanger was, dolblij met de uitbreiding van ons gezinnetje. Geen enkele twijfel of we wel een tweede wilden, of het handig was en of we het aan zouden kunnen. Hoe verdrietig waren we dan ook toen na ruim 3 maanden bleek dat het niet goed ging. Als als als, schiet vaak door mijn hoofd. Als het goed was gegaan hadden we nu 2 kinderen, zou de kleine al bijna een half jaar zijn. Zouden we straks met zijn 4en op vakantie gaan, zoals we vorig jaar in Oostenrijk in ons hoofd hadden, de laatste vakantie met z'n 3en.

Maar nu? Ik weet het niet. We weten het niet. Drie jaar geleden was ik ruim over de helft van mijn zwangerschap van Yinthe. Een bloedhete zomer, met dikke buik, laag ijzer en lage bloeddruk, fulltime in de snackbar. Het was geen pretje, maar achteraf gezien mag ik echt niet klagen. Hoe anders zou dat nu zijn, met mijn parttime baan op kantoor? Maar wel met een drukke en af en toe onuitstaanbare peuter om je heen en dus weinig rust. Wil ik dat eigenlijk wel? 5 avonden in de week alleen met een kleuter en een baby? Weer opnieuw slapeloze nachten, doorkomende tandjes en krampjes? Als dat al alles is. Want wie zegt dat je een gezond kindje krijgt? Terwijl Yinthe tegen die tijd waarschijnlijk al zo ongeveer op school zit? Als je even weg wil gaat dat met 2 kinderen minder makkelijk dat met 1. Zeker als je er een hebt zoals Yinthe, een keer met je ogen knipperen en ze is weg.

De twijfel is dus behoorlijk toegenomen. Stel dat ik zwanger word, dan heb je ook nog weer de kans dat het misgaat. Weer dat lichamelijke gedoe, lange nasleep, ook in je hoofd. Ik heb eindelijk de boel weer op orde, mijn ijzer is na 3 jaar weer oké. Ik voel me goed, niet meer moe. Ben weer (redelijk) terug in model. Wil ik dat weer opgeven? Nee, dacht ik de laatste weken.

Maar daar zat ik vanmorgen met mijn kleinste nichtje in mijn armen. Dat mini lijfje, kleine voetjes. Een klein bundeltje opgekruld op mijn borst. Yinthe die het zo vreselijk schattig vindt, zo'n klein babytje. En dan zijn ze weer terug hoor, die rammelende eierstokken. Dan kan ik me niet voorstellen dat ik het nooit meer mee zou maken, dat getrappel in je buik. De eerste hapjes en stapjes, Yinthe als grote zus. Is dat het waard? Het is geen rozengeur en maneschijn, dat weet ik maar al te goed. Misschien moeten we het maar aan het lot overlaten, het lot dat het ondertussen al 7 maanden laat 'afweten'. Of juist weten? Ik weet het niet.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.