Dat twee van die kleine meisjes zo verschillend kunnen zijn.

Gepubliceerd op 5 mei 2021 om 11:28

Ik blijf me verbazen over Myrah. Over haar 'praatjes'. Het onbegrijpelijke gebrabbel. Voor ons klinkt het als Japans, maar ze kijkt erbij alsof ze precies weet wat ze zegt. Deed Yinthe dat ook? Ik weet het niet meer.

Klimmen. Op de salontafel, het liefst in het midden. En dan spelen met de afstandsbediening. Of de triptrap. Nog leuker, de trap! Deed Yinthe dat ook? Nee. Yinthe zat lekker lui te zijn. Die deed gewoon niks. Heerlijk zeg, lekker rustig ook. En goed voor je hart.

Smeren. Een gemorste drup Danoon? Daar kun je heerlijk met je handjes doorheen roeren. Een hap spaghetti? Dan stop je een hand in je (volle) mond om daarna even je haar te aaien. Deed Yinthe dat ook? Nee! Die had een hekel aan vieze handjes. Ik ook trouwens.

Eten. Flesjes niet leegdrinken, ineens geen papfles meer willen om een paar weken later ineens niet meer te gaan slapen zonder diezelfde papfles. Van verse hapjes niets willen weten en alleen potjes eten tot geen potjes willen en alleen willen eten wat wij ook eten? Alles zelf willen doen. Jep. Dat is Myrah. Deed Yinthe dat ook? NEE! Yinthe at alles wat los en vast zat. Alles. Tot de laatste hap, als een hulpeloos vogeltje met open mond zat ze te wachten tot er weer iets haar mond in vloog.

Ik moet echt stoppen met vergelijken. Yinthe en Myrah. Myrah en Yinthe. Ze zijn zo verschillend. Maar toch soms ook zo hetzelfde.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.