Bekijk het maar.

Gepubliceerd op 5 mei 2021 om 11:04

Daar zit je dan, met je peuter van bijna 3 bij de opticien. De oogtest week af en er moet verder gekeken worden. Kan gebeuren, geen man overboord. Er zijn zoveel mensen (en steeds meer kinderen) die een bril dragen. Na een paar testen komt er een uitslag en mag, nou ja moet, er een bril uitgezocht worden. Zo gezegd zo gedaan, een leuk brilletje, paar glazen er in. Niks meer aan doen. Denk je.

 

De rekening valt op de mat. Oké, dat is even slikken. Maar daar hebben we een verzekering voor, toch? Dat zou je denken. Als je een baby krijgt schrijf je deze gezellig bij op je eigen polis. Je betaalt er weinig tot niets voor en de kleine is verzekerd. Waar het niet dat de meeste aanvullende verzekeringen maar eens in de drie jaar een bril vergoedt. Ja, 1 keer per 3 jaar...

Bij een volwassene is dat vaak al krap. Ik hoor meestal na 2 jaar bij de brildragende medemensen om me heen dat het toch wel weer tijd wordt voor een nieuwe. Ogen veranderen nu eenmaal, sterktes worden beter of slechter. Brillen slijten, worden scheef en glazen zijn na verloop van tijd toch wel wat bekrast. Hoe zuinig je er ook op bent.

Stel je dat nou eens voor bij een kind. Als een kleine dreumes van een jaar een brilletje moet. Dan is het nog een reuzenbaby, misschien wel een klein Michelin poppetje met een bolle toet. Daar zoek je een brilletje voor uit, op de sterkte die op dat moment relevant is. Weg vergoeding, hallo bril. Diezelfde baby verandert in dat komende jaar van kleine bolle dikzak naar een drukke, rondrennende peuter. Het gezichtje wordt anders. En niet geheel onbelangrijk, de sterkte van de ogen ook. Na een nieuwe controle bij de oogarts blijkt dit inderdaad het geval en wordt het dus weer tijd voor een nieuwe bril. En wat mag je dan doen? Betalen. Zelf. Omdat de verzekering dat dus maar 1 keer per 3 jaar doet. Dan heb je nog geluk dat de dreumes nog maar een dreumes was toen die bril opgemeten werd.

 

Stel je nou eens voor dat deze dreumes een peuter van 3 is. Een peuter die de wereld ontdekt, op klimrekken klimt, en er vanaf valt. Op zijn bril. Krak, weg bril. Wordt dit vergoed? Nee, zeker niet. Een bril per 3 jaar. Als de bril dat spelen wel overleefd moet je die kleine misschien ook maar wat minder eten geven (komt goed uit met die dure rekeningen). Dan groeien ze misschien iets minder hard, anders past de bril niet meer.

 

Hoe kom ik hier nou op? Neem mijn oud collega Laura. Zij zat bij die oogarts met haar peuterzoon. En nu, een half jaar later is dat kleine lieve zoontje toe aan bril numero 3. Drie brillen in een half jaar, beste verzekeraars. DRIE! En niet omdat hij er bovenop is gaan zitten, of van het klimrek is gevallen. Nee, hij is hartstikke zuinig op zijn bril. Hoe klein hij ook is, hij heeft donders goed door dat hij door die bril beter kan zien. Nee, dit jochie is toe aan zijn derde bril omdat zijn ogen sterk verslechteren. En als dat zo is kun je als ouders maar een ding doen. Nieuwe glazen kopen: hoe duur ze ook zijn, wat de verzekering ook dekt. Want hij moet nog zijn hele leven met die twee onschuldige kijkers van hem.

Is dit hoe we het willen in Nederland? Elke maand braaf je (hele dure) premie ophoesten, maar als je iets nodig hebt, voor een kind nota bene, moet je het als nog zelf betalen? Moeten we dan maar elk jaar van verzekering wisselen zodat je op die manier kan proberen vaker een bril vergoed te krijgen? Dit moet toch anders kunnen zou je zeggen. Dus, zorgverzekeringen van Nederland? Laura is vast niet de enige in Nederland die hiermee te maken heeft. Hoe gaan we ervoor zorgen dat we dit weer door een roze bril kunnen bekijken?


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.