Wat wil ik onze dochter meegeven?

Gepubliceerd op 5 mei 2021 om 11:01

Opvoeden, voor je zelf kinderen hebt heb je er een heel beeld bij. Tenminste dat had ik. Ik wist precies hoe ik het wilde gaan doen, en vooral hoe ik het niet wilde gaan doen. Om me heen zag ik vaak genoeg iets gebeuren waarvan ik dacht; “dat doe ik nooit als ik moeder ben.” Hoe gaat dat in de praktijk? Ben ik de moeder die ik wil zijn? Wat vind ik belangrijk en wat wil ik onze dochter vooral meegeven? Vandaag neem ik je mee in mijn kijk op opvoeden.

 

Wat ik dus vooral niet wilde doen.
Discussiëren: Ik zag om me heen ouders hele discussies met peuters hebben. Welke schoenen wil je aan, wat wil je op je brood, uit welke beker wil je drinken. En steevast eindigde dat in drama. Zes kleuren bekers in de kast hebben staan: peuter wil de enige kleur die er niet is. Dat soort taferelen. Ik heb jaren in de horeca gewerkt en nam me een ding voor: “geen open vragen stellen aan je kind!” Rijen dik bij de kassa en een vader vraagt: “wat wil je bij de patat?” Gevolg, een treuzelend kind, dat eerst een halve haan aan wijst. “Nee, dat lust je niet.” Dan een hamburger: “Nee, te duur.” Na 5 minuten oponthoud beslist vader dat er kipnuggets gegeten worden en het kind krijst alles bij elkaar. Dat voornemen voer ik dan ook nog steeds uit. Tuurlijk mag ze wel eens kiezen. Maar dan tussen een kroket en een frikandel, tussen een raketje en een softijsje, tussen haar oranje sandalen en haar roze ballerina's. Dat of niks. Werkt hier redelijk goed, gelukkig.
Alles eindeloos uitleggen: dat de peuter het in haar hoofd heeft gehaald dat ze prima bovenop de tafel kan klimmen. Sommige mensen gaan een eindeloze uitleg aan, “ik wil liever niet dat (die komt ook nog aan de beurt) je dat doet omdat de tafel heel hoog is, en dan kun je er vanaf vallen en heb je pijn. Misschien moet je dan wel naar de dokter.” Ik ben meer van de: “af, heel snel, omdat ik het zeg” variant. Kort door de bocht? Ja. Waarom? Daarom. Natuurlijk zeg ik bij de oven wel dat hij heet is en ze er daarom af moet blijven, maar dat doe ik 1x. Daarna is het: “af, heet!” Ben ik te lui om het uit te leggen? Nee, maar onze peuter heeft een spanningsboog van 2 seconden, dus als ik “je moet niet aan de oven zitten want...” heb gezegd is mevrouw alweer iets anders aan het doen.
”Ik wil liever niet dat...” Daar is hij dan. De sociaal pedagogisch verantwoorde ik-vorm. Ben IK heel allergisch voor. Waarom kan ik niet eens precies vertellen, maar mijn nekharen gaan al overeind staan als ik het hoor. Waarschijnlijk omdat de zin te lang is voor de clue komt, het om de waarheid heen draait en ik iets niet “liever niet” maar “helemaal niet” wil hebben.

 

Hoe ik het voor me zag.
Relaxt: Ik wilde een leuke, relaxte moeder worden. Die gewoon meedeed met rare sprongen op de trampoline. Die niet meteen spastisch zou reageren als de nieuwste broek total loss uit een plas zou komen na 2 minuten dragen. Een moeder die tot op zekere hoogte vrij veel goed zou vinden.
Eerlijkheid en vertrouwen: Dat vind ik denk ik het belangrijkste. Ik heb liever dat ze eens een stomme fout maakt, als ze het maar eerlijk toe geeft. Fouten maken is menselijk, het hoort erbij en je leert ervan. Maar ze moet ook leren dat je fouten moet erkennen, soms even met je billen bloot moet en op de blaren moet zitten. Ik hoop ook dat ze ons later alles durft te vertellen, ook als ze ouder wordt, een puber is en misschien denkt dat ze het ons niet kan zeggen. Dat ze weet dat wij er voor haar zijn, hoe dom ze misschien ook geweest is.

Sociaal gedrag: Na jaren in de horeca gewerkt te hebben is dat iets wat bij mij behoorlijk hoog op mijn prioriteitenlijstje staan. Hoe vaak ik niet als stront behandeld ben door gasten die 'het meisje van de snackbar' waarschijnlijk te min vonden om normaal tegen te doen. Dat breng ik haar zeker bij. Mensen aankijken als je met ze praat. Gedag zeggen tegen de cassiëre in de supermarkt, niet bellen als je aan de beurt bent. Even zwaaien naar de buschauffeur. Dankjewel zeggen als iemand je voor laat. Even de deur open houden als er iemand achter je aan komt. Of een oud vrouwtje helpen als ze ergens niet bij kan. Hele normale dingen, in mijn ogen. Die helaas veel te weinig gebeuren in deze boze, gehaaste wereld.

 

Wat is er van terecht gekomen?
Tja, dat weet ik zelf ook nog niet zo goed. Onze peuter wordt over 2 maanden 3 jaar. Ze zit echt in een rottige fase, vind ik. Enorm aan het uitproberen, uitdagen. Drammen als ze iets niet mag, janken als ik niet toegeef, slaan als het haar niet aanstaat. Ik heb alles al geprobeerd. Negeren, rustig blijven, boos worden. Zelfs de “ik wil niet dat je dat doet want...” heb ik mezelf een keer horende zeggen. Alles zonder resultaat. Het is een fase, het is een fase, houd ik mezelf maar voor. Gelukkig duren deze buien meestal maar kort.

Het voornemen om niet de discussiëren is tot op heden gelukt. Ook het eindeloze uitleggen sla ik meestal over. Als vertel ik wel eens dat ze niet zomaar een hond mag aaien omdat niet alle honden dat leuk vinden, of dat ze niet straat op mag rennen omdat er een auto aan kan komen. Maar dat is ook nodig omdat ze natuurlijk moeten leren wat oorzaak en gevolg is. Toch doe ik dat wel met mate, ze hoeven nu eenmaal niet alles te weten en moeten soms gewoon luisteren omdat ik het zeg.
Of ik een relaxte moeder ben vraag ik me af. In de fase waarin we nu zitten voel ik me vooral een chagrijnige politieagente die de hele dag die kleine draak in het gareel probeert te houden. Maar ja, ik speel wel mee in de speeltuin, maak koprollen aan het duikelrek. Speel “ik ga je pakken” midden in het dorp zonder dat ik me afvraag wat de rest van de wereld ervan vindt. Zing keihard “op een kleine paddenstoel” terwijl we op de fiets zitten en laat haar (meestal) lekker smeren met zand en water, welke kleding ze ook aan heeft. Nu koop ik expres nooit dure kleding, omdat in mijn optiek een kind gewoon kind moet zijn en geen rekening moet houden met een labeltje in haar broek dat niet kapot mag. Wat betreft de eerlijkheid en het vertrouwen zullen we ongetwijfeld moeten wachten tot onze peuterpuber een echte puber is. Nu geeft ze nog netjes toe dat ze stiekem alle chocolade heeft opgegeten, of de kat heeft gepest met de douchekop.
Op sociaal gebied doe ik hard mijn best. Onze dochter is een ster in boos kijken. Naar alles en iedereen die haar op dat moment niet aan staat. Dat probeer ik haar af te leren. Gelukkig zegt ze wel heel schattig “dankjewel” als ze iets van iemand krijgt, en kan ze heel blij “hallo” en “doeiii” zeggen als ze er zin in heeft. Gelukkig is ze nog lang geen 18. Wordt aan gewerkt laten we maar zeggen.

 

 

 


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.