Hoe zou het zijn?

Gepubliceerd op 8 december 2022 om 20:16

Is het nu vier of drie jaar geleden? Die gedachte had ik de afgelopen dagen. De tijd verstrijkt, en ik ben niet zo goed met cijfers. Maar dat kleine hartje op mijn arm zit er al een tijdje. Inmiddels dus 4 jaar, maar dat moest ik wel even terug rekenen.

Het hartje wat staat voor dat kleine kindje waar ik maar een paar maanden zwanger van mocht zijn, maar het kindje wat wel heel lang een rol heeft gespeeld in mijn lichaam, met veel -vervelende- ziekenhuisbezoeken, die uiteindelijk meer dan een halve zwangerschap hebben geduurd.

Vanaf het moment dat je weet dat er een kindje in je groeit ben je ermee bezig, hoort het erbij, het is deel van je gezin. Je bent direct aan het plannen: wanneer uitgerekend, wanneer met verlof. Je richt in je hoofd de babykamer al in (of verbouwd eerst even het huis). Zou het een jongen zijn? Of toch weer een meisje? Je hoofd -en hormonen- draaien overuren. Zo’n baby, al heeft het de grote van een erwt, hoort er meteen bij.

Toen ik hoorde dat het niet goed was ging ik daar vrij nuchter mee om. Oké, het is foute boel, maar dat had vast een reden. Dus even slikken en weer doorgaan. Maar als dat ‘even doorgaan’ dan ineens heel lang blijkt te duren, met medicijnen en ingrepen, en wachten en nog meer ingrepen, dan wordt het ineens toch best een ding.

Inmiddels is dat alles dus alweer 4 jaar geleden. Ik werd opnieuw zwanger en Myrah wordt over 3 maanden alweer 3 jaar. Maar toch blijft het in mijn hoofd rondspoken. Wat als. Als deze baby er gekomen zou zijn, was Myrah er dan ook geweest? Of alsnog gekomen? Of was deze baby ‘onze Myrah’ geweest? De naam die we toen hadden voor een meisje leek er wel op. Maar toch kozen we voor Myrah een andere naam. Omdat het een nieuw kindje was. In een andere periode, met een andere geschiedenis.

Ik lees veel verhalen op insta, van moeders die meerdere miskramen gehad hebben, en kindjes die stil geboren worden, wat me nog 100x erger lijkt. En dan denk ik, en weet ik, dat ik extra blij moet zijn dat dit ons niet zo vaak is overkomen. Maar toch, de gedachte ‘wat als’ blijft er. Wat als deze baby er gewoon gekomen was? Dan ging hij of zij nu al bijna naar school, zouden we in februari de 4e verjaardag vieren en zou het gat tussen Yinthe en haar broertje of zusje een stuk kleiner zijn. Zouden ze dan een andere connectie met elkaar hebben? Of maakt dat geen zak uit?

We zullen het nooit weten. Het ging zoals het ging en het gaat zoals het gaat. Maar dat neemt niet weg dat ik soms nog verdrietig kan zijn om die kleine baby die er nooit kwam. Waarvan we nooit zullen weten of het een ‘Mia’ of een ‘Melle’ was.

Maar ik ben ergens ook een soort van blij dat we het niet weten. Want hoe zouden we onze Myrah nu kunnen missen? Ik wil helemaal niet weten of zij er dan wel of niet geweest zou zijn. De tijd zal het in dit geval niet leren. Mijn verstand zegt dat dit het beste was, omdat een kindje niet zomaar stopt met groeien. Maar dàt kindje had wel òns kindje kunnen zijn.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.