Quarantaine

Gepubliceerd op 22 mei 2021 om 00:00

Quarantaine.

Het was zover. Ik zat er al maanden op te wachten. Ooit moest het gebeuren. Nog niemand in ons gezin, in onze familie, was getroffen door Corona. En toch weet je dat het moment een keer gaat komen.

En afgelopen maandag was het zover. Na een lang hemelvaartsweekend zaten Yinthe en ik aan de ontbijttafel. Frank was zondag getest op Corona omdat hij weer naar Duitsland moest. Nadat ik Yinthes haar had gedaan keek ik op mijn telefoon. Een whatsapp van Frank, coronatest: positief. "Ja, haha, tuurlijk." Maar toen zag ik de gemiste oproep om 7:20u. Nee hè, ja dus.

School gebeld, Yinthe komt niet. Yinthe boos, want de wil natuurlijk naar school. Even rustig zitten. Kop thee erbij, wat kunnen we doen? Nou, heel simpel: niets.
Geen school voor Yinthe dus. En geen werk voor mij. Hoe fijn is het dan dat je werkgever reageert met "laat je het even weten als je boodschappen nodig hebt"? Heel fijn. Iedereen die mij kent weet dat ik niet van thuiszitten houd. Zes weken na de geboorte van Myrah was ik weer aan het werk. Maar in dit geval? Het is nu eenmaal zo.

En dus besloot ik om elke dag iets te doen om het leuk te houden. We maakten sieraden, bakten lemon bars (die niet echt lekker waren trouwens). We kleurden alsof ons leven ervan af hing; aten kroketten, wentelteefjes, tosti's en knakworsten als lunch. Ondertussen probeerde ik elke dag een beetje thuis te werken. De mailbox bijwerken, orders invoeren, urenregistratie bijhouden en nacalculaties doen. Alles wat ik thuis kon doen.

Maar het belangrijkste was om zover mogelijk bij Frank uit de buurt te blijven. Hij sliep op zolder, ik in ons bed. Hij at aan de salontafel, wij aan de eettafel. Yinthe bergeep een soort van dat ze bij Frank uit de buurt moest blijven. Maar Myrah natuurlijk niet.

Voor mijn gevoel zijn we al jaren in de ban van Corona. Ik beviel ik Coronatijd van Myrah. Frank zwaaide de horeca vaarwel door Corona. We zijn nog nooit in Yinthes school geweest door Corona.

En toch, ondanks de vakanties die we misliepen, de feestjes die niet door gingen. Het feit dat je niet even naar de winkel mag. Dat ik illegaal een stukje ben gaan fietsen met Yinthe. Nu voelden we ons pas echt opgesloten.

En hopelijk komt daar na morgen weer een einde aan. Weten we weer even hoe fijn het is om vrij te zijn. Gewoon je huis uit te kunnen lopen naar weet ik veel waar. Negens naartoe, gewoon. Omdat het kan.


« 

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.