Bewust(er) genieten van je laatste baby

Gepubliceerd op 6 september 2020 om 23:46

Wij waren (en zijn) het er toch al vrij snel over eens dat 'baby twee' ook meteen de laatste baby in ons gezin zou zijn. Ik heb mezelf nooit als moeder van een groot gezin gezien, 'aan beide handen één, lekker overzichtelijk' zei ik altijd. En zo denk ik er nog over. Maar het feit dat er nooit meer een kleine newborn op mijn borst in slaap gaat vallen maakt me wel extra bewust.

Bij Yinthe was ik een echte 'nieuwe mama'. Dat begon al tijdens de zwangerschap. Ik las boeken over de ontwikkeling, hield van week tot week alles bij. Toen ze er eenmaal was bleef dat zo. We hadden natuurlijk een beetje een valse start, omdat ze randprematuur was. Eenmaal thuis hield ik alles bij, hoeveel ze dronk, slaapjes, luiers; alles. Ik zocht sprongetjes op als ze haar dag niet had. Baalde dat ze met alles zo traag was en kon haar niet snel genoeg groot kijken. Toen ze kon zitten wachtte ik op het kruipen, en ook het lopen duurde zo lang. Vond ik.

Blijf maar klein, kleintje.
Bij baby twee is dat totaal anders. We hebben even op haar moeten wachten. 2 jaar en 3 maanden, om precies te zijn. Een miskraam met lange medische nasleep zorgde er bijna voor dat we de handoek in de ring gooiden. Net toen we besloten 'als het deze maand niet raak is is het mooi geweest' bleek ik zwanger te zijn. En deze baby, die wordt dus veel te snel groot. Ik wil helemaal niet dat ze al bijna een half jaar is, dat ze de kinderwagenbak uit groeit. Van mij hoeft ze nog lang niet te rollen. Als het aan mij ligt blijft ze nog zo lang mogelijk die kleine lieve baby. Dat kleine meisje die lacht zodra ze me hoort of ziet. Die als een klein vogeltje haar mondje open doet als ik met een fruithapje aan kom. Ik baal er van dat ze nooit meer bovenop mij in al slaap valt. Omdat ik weet dat ze de laatste baby in ons gezin is wil ik alles in mijn geheugen griffen. Alles wat ik van Yinthe weer vergeten leek te zijn. Die lieve zachte haartjes, de baby geur, de melkvlekken op mijn kleren als ik net naar kantoor wil. De 'aaahs' en 'oohs' als voorbijgangers even in de kinderwagen spieken. Dat lieve kleine pamperkontje als ze op haar buik ligt te slapen. Ze kan mij niet lang genoeg klein blijven.

Misschien komt het ook doordat haar zus ineens zo groot is. Met haar lange benen en wijze opmerkingen. Dat ik op haar vraag wat we gaan eten antwoord: "aardappels, boontjes en cordon bleu" en dat zij dan "ooh, lekker, daar zit ham en kaas in toch? Dat heb je goed verzonnen mama" zegt. Die kleuter die al aan het wennen is op school. En daar, elke keer als ik haar ophaal, in drie uren tijd minstens een jaar ouder lijkt te zijn geworden. Het is zo'n fijne combinatie. Een kleuter, die weet wat ze wil. Waar je gesprekken mee kunt voeren. Die 's morgens eerst vraagt of haar zusje al wakker is, of ze nog een fles moet, en of ik haar luier al heb verschoond. Zo'n grote kleuter naast zo'n heerlijke blije baby. Een baby die altijd lacht om haar zus. Ook als de zus huilt; "nee Myrah, dat is NIET grappig!"

Wat ik zo heerlijk vind aan die tweede baby is mijn eigen relaxtheid (is dat een woord? Nu wel.) Ik wéét inmiddels dat ze het echt wel overleefd als ze een ochtend niet slaapt. Of als ze haar fles een uur eerder of een uur later krijgt. Ze krijgt al pap en brood, en ze is nog geen zes maanden. En raad eens? Dat gaat prima! Heerlijk voelt dat. Dat ik weet dat het goed is. Dat ze vanzelf een tand krijgt, en echt wel een keer gaat rollen. En dat ik niet op de kalender kijk of ze dat al 'hoort te doen'.

Het enige wat ik nu nog bijhoud zijn de knuffelmomenten. Die laatste fles, om half 11 's avonds. Heerlijk vind ik dat. Even alleen met mijn baby. Terwijl de tv aan staat en alle lampen branden. Want die avondrust die alle boekjes voorschrijven? Dat deed ik alleen bij baby één.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.