Terug naar 'normaal'

Gepubliceerd op 10 mei 2020 om 09:29

Twaalf weken geleden liet ik mijn geliefde kantoor achter om voor vier maanden met verlof te gaan. Vier maanden alle tijd voor mijn gezin, alle tijd om te wennen aan het nieuwe meisje dat geboren zou worden. Tijd voor mezelf, als Yinthe naar de gastouder zou zijn. Leuke dingen doen, winkelen, een dagje weg. Lekker uit eten.
Dat liep even anders. Frank thuis, Yinthe thuis. Geen tijd voor mezelf. Heel veel tijd met het gezin. Wel alle tijd om te wennen aan dat kleine nieuwe meisje dat geboren werd. Zo veel tijd dat ik er stiekem af en toe helemaal gek van werd. Gek van wéér een dag thuis, gek van weer nergens naartoe kunnen. Gek van het feit dat ik nooit even alleen was. Ik mis het om zomaar even naar de kinderboerderij gaan, even een ijsje te eten.
In plaats daar van maakten we ontelbaar veel kleurplaten, keken we veel te veel Youtube filmpjes, aten we ijsjes in de tuin, bakten we biefstukken in onze eigen keuken. Ik prijste me gelukkig met het feit dat het mooi weer was. En ik weet nog steeds zeker dat als het de afgelopen twee maanden herfstweer was geweest er veel mensen depressief, zo niet knettergek, waren geworden. Ik in ieder geval wel.

Franks keuken ging dicht, hij ruilde zijn garde in voor een schroevendraaier. Was schoonmaker, schilder en nu stalbouwer. We zochten een nieuw ritme. Van normaliter 2 avonden samen, naar 7 avonden samen thuis. Van nooit het weekend vrij, naar elk weekend vrij. Van ochtenden zonder haast naar een wekker om 5.45 uur. Ondertussen zocht ik de gebruiksaanwijzing van ons nieuwe meisje. Geen baby is hetzelfde, zo blijkt maar weer. En zo langzamerhand begin ik haar te begrijpen, de inleiding is geschreven zeg maar. Op het moment dat het leven weer een beetje normaal lijkt te worden, voor zover het dat wordt de komende maanden. Ondertussen was daar ook nog onze peuter. Een peuter die een beetje snapt dat 'alles op slot is door Corona' en steeds vaker vraagt wanneer alles weer open is. Wanneer ze weer mee mag naar Jumbo, naar de kinderboerderij, het zwembad. Ze wil naar de speeltuin, de ballenbak, en zelfs naar school. Ze heeft leren fietsen, kan letters schrijven en leert steeds meer. Maar ze is het thuis zijn minstens zo zat als dat ik dat ben.

Gelukkig mag ze weer naar de gastouder. Frank weet wanneer zijn keuken weer open mag, al zal ook daar een nieuwe gebruiksaanwijzing geschreven moeten worden. En ik, ik maak de deur van mijn kantoor weer open. De komende weken eerst even voor één dag in de week. Een dag geen kindjes, geen luiers. Een dag mijn eigen ding doen, en weer terug naar het gewone leven. En man, wat heb ik daar zin in.


«   »

Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.